Opis
Passeig de Gràcia to wielki bulwar Barcelony, biegnący przez Eixample od Plaça de Catalunya do Carrer Gran de Gràcia. To najdroższa ulica miasta i całej Hiszpanii, pełna luksusowych sklepów, wielkich hoteli i jednych z najsłynniejszych budowli modernizmu.
Najsłynniejszy odcinek to Blok Niezgody (Illa de la Discòrdia), gdzie trzech wielkich architektów rywalizowało drzwi w drzwi: Casa Amatller Puiga i Cadafalcha, Casa Lleó Morera Domènecha i Montanera oraz Casa Batlló Gaudiego, z łuskowatym dachem i balkonami przypominającymi kości.
Nieco dalej wznosi się Casa Milà Gaudiego, zwana La Pedrera, czyli Kamieniołom: fala kamienia ze skręconymi żelaznymi balkonami. Aleja skrywa wiele innych modernistycznych budowli, jak Casa Fuster Puiga i Cadafalcha i Casa Pons i Pascual Enrica Sagniera, oraz Palau Robert z 1903 roku.
Nawet uliczne wyposażenie jest częścią spektaklu. Ozdobne ławki i latarnie z mozaiką z kolorowych płytek zaprojektował w 1906 roku Pere Falqués i Urpí.
Nie zawsze była tak wytworna. Zanim stała się modna, Passeig de Gràcia była wiejską drogą zwaną Camí de Jesús, Drogą Jezusa. Biegła wśród ogrodów od murów miejskich do Gràcii, wówczas osobnego miasteczka.
W 1827 roku stała się aleją o szerokości 42 metrów i przez cały XIX wiek arystokraci przyjeżdżali tu, by pochwalić się końmi i karetami. Gdy wokół niej wyrosło Eixample, najbogatsze rodziny miasta chciały mieć domy właśnie tutaj.
Tak jedna ulica zebrała gwiazdy modernizmu: Gaudí, Falqués, Puig i Cadafalch, Domènech i Montaner, Sagnier i Vilaseca, wszyscy tu budowali.
W czasie hiszpańskiej wojny domowej pod numerem 60 mieścił się rząd Kraju Basków. To nadal jeden z najwspanialszych spacerów po Barcelonie, tyle samo dla wystaw sklepowych, co dla fasad.
Najsłynniejszy odcinek to Blok Niezgody (Illa de la Discòrdia), gdzie trzech wielkich architektów rywalizowało drzwi w drzwi: Casa Amatller Puiga i Cadafalcha, Casa Lleó Morera Domènecha i Montanera oraz Casa Batlló Gaudiego, z łuskowatym dachem i balkonami przypominającymi kości.
Nieco dalej wznosi się Casa Milà Gaudiego, zwana La Pedrera, czyli Kamieniołom: fala kamienia ze skręconymi żelaznymi balkonami. Aleja skrywa wiele innych modernistycznych budowli, jak Casa Fuster Puiga i Cadafalcha i Casa Pons i Pascual Enrica Sagniera, oraz Palau Robert z 1903 roku.
Nawet uliczne wyposażenie jest częścią spektaklu. Ozdobne ławki i latarnie z mozaiką z kolorowych płytek zaprojektował w 1906 roku Pere Falqués i Urpí.
Nie zawsze była tak wytworna. Zanim stała się modna, Passeig de Gràcia była wiejską drogą zwaną Camí de Jesús, Drogą Jezusa. Biegła wśród ogrodów od murów miejskich do Gràcii, wówczas osobnego miasteczka.
W 1827 roku stała się aleją o szerokości 42 metrów i przez cały XIX wiek arystokraci przyjeżdżali tu, by pochwalić się końmi i karetami. Gdy wokół niej wyrosło Eixample, najbogatsze rodziny miasta chciały mieć domy właśnie tutaj.
Tak jedna ulica zebrała gwiazdy modernizmu: Gaudí, Falqués, Puig i Cadafalch, Domènech i Montaner, Sagnier i Vilaseca, wszyscy tu budowali.
W czasie hiszpańskiej wojny domowej pod numerem 60 mieścił się rząd Kraju Basków. To nadal jeden z najwspanialszych spacerów po Barcelonie, tyle samo dla wystaw sklepowych, co dla fasad.