Opis
Casa Batlló to dom przy barcelońskim Passeig de Gràcia, który Antoni Gaudí w latach 1904-1906 zamienił w sen o kościach, łuskach i wodzie: falujący front z kolorowych kafelków, balkony podobne do masek i dach jak grzbiet smoka. Miejscowi nazywają go Domem Kości.
Powodem tych fajerwerków była rywalizacja. Passeig de Gràcia była najmodniejszą aleją miasta, a bogate rodziny walczyły o to, by zbudować na niej najpiękniejszy dom. Obok wytwórca czekolady dodał flamandzki schodkowy szczyt. Kilka domów dalej zatrudniono Domènecha i Montanera. Przemysłowiec włókienniczy Josep Batlló wezwał Gaudíego.
Batlló chciał zburzyć nudny budynek z 1877 roku. Gaudí przekonał go, że wystarczy go przebudować. Kwartał zyskał przydomek Illa de la Discòrdia, Kwartał Niezgody, od zderzenia czterech bardzo różnych domów.
Fasada mieni się złocistą pomarańczą przechodzącą w zielonkawy błękit, ułożona z połamanych płytek ceramicznych. Balkony przypominają czaszki, kolumny na głównym piętrze kończyny, a niektórzy widzą w całości staw z liliami wodnymi.
Wyżej dach wygina się jak łuskowaty grzbiet, a wieżyczka zwieńczona krzyżem jest według wielu włócznią świętego Jerzego, patrona Katalonii, wbitą w smoka. Gaudí mówił, że w naturze nie ma linii prostych, więc używał ich prawie wcale.
Wewnątrz szyb świetlny biegnie przez środek domu. Jego ściany są głęboko niebieskie u góry i jaśniejsze niżej, tak że światło pada równomiernie na każde piętro, a Gaudí chciał, by przypominał dno morza.
Na głównym piętrze zwróć uwagę na kominek w kształcie grzyba w małej wnęce. Na samej górze poddasze, dawna pralnia i pomieszczenie gospodarcze, jest białe i ciche, z sześćdziesięcioma łukami łańcuchowymi jak żebra zwierzęcia.
W 1906 roku miasto wybrało dom do finałowej selekcji swojej nagrody dla najlepszego budynku roku. Przypadła ona innemu architektowi. Rodzina zatrzymała dom do 1954 roku, kiedy wprowadziło się towarzystwo ubezpieczeniowe, a w 1993 roku kupiła go rodzina Bernat, znana z lizaków Chupa Chups, która go odnowiła.
Koniecznie zobacz
• Fasada.
• Szyb świetlny.
• Poddasze.
• Kominkowa wnęka na głównym piętrze.
Czy wiesz, że…?
• Barcelończycy nazywali go „domem ziewnięć”, a także Domem Kości.
• W 2005 roku trafił na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
• W 1984 roku fasadę rozświetlono podczas święta La Mercè.
Powodem tych fajerwerków była rywalizacja. Passeig de Gràcia była najmodniejszą aleją miasta, a bogate rodziny walczyły o to, by zbudować na niej najpiękniejszy dom. Obok wytwórca czekolady dodał flamandzki schodkowy szczyt. Kilka domów dalej zatrudniono Domènecha i Montanera. Przemysłowiec włókienniczy Josep Batlló wezwał Gaudíego.
Batlló chciał zburzyć nudny budynek z 1877 roku. Gaudí przekonał go, że wystarczy go przebudować. Kwartał zyskał przydomek Illa de la Discòrdia, Kwartał Niezgody, od zderzenia czterech bardzo różnych domów.
Fasada mieni się złocistą pomarańczą przechodzącą w zielonkawy błękit, ułożona z połamanych płytek ceramicznych. Balkony przypominają czaszki, kolumny na głównym piętrze kończyny, a niektórzy widzą w całości staw z liliami wodnymi.
Wyżej dach wygina się jak łuskowaty grzbiet, a wieżyczka zwieńczona krzyżem jest według wielu włócznią świętego Jerzego, patrona Katalonii, wbitą w smoka. Gaudí mówił, że w naturze nie ma linii prostych, więc używał ich prawie wcale.
Wewnątrz szyb świetlny biegnie przez środek domu. Jego ściany są głęboko niebieskie u góry i jaśniejsze niżej, tak że światło pada równomiernie na każde piętro, a Gaudí chciał, by przypominał dno morza.
Na głównym piętrze zwróć uwagę na kominek w kształcie grzyba w małej wnęce. Na samej górze poddasze, dawna pralnia i pomieszczenie gospodarcze, jest białe i ciche, z sześćdziesięcioma łukami łańcuchowymi jak żebra zwierzęcia.
W 1906 roku miasto wybrało dom do finałowej selekcji swojej nagrody dla najlepszego budynku roku. Przypadła ona innemu architektowi. Rodzina zatrzymała dom do 1954 roku, kiedy wprowadziło się towarzystwo ubezpieczeniowe, a w 1993 roku kupiła go rodzina Bernat, znana z lizaków Chupa Chups, która go odnowiła.
Koniecznie zobacz
• Fasada.
• Szyb świetlny.
• Poddasze.
• Kominkowa wnęka na głównym piętrze.
Czy wiesz, że…?
• Barcelończycy nazywali go „domem ziewnięć”, a także Domem Kości.
• W 2005 roku trafił na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
• W 1984 roku fasadę rozświetlono podczas święta La Mercè.