Opis
Plaça de Catalunya to centralny plac Barcelony, rozległa otwarta przestrzeń o powierzchni około 50 000 metrów kwadratowych, gdzie średniowieczne stare miasto spotyka się z dziewiętnastowieczną siatką Eixample. Schodzą się tu cztery wielkie ulice: La Rambla, Passeig de Gràcia, Rambla de Catalunya i Portal de l’Àngel.
Pośrodku leży ogromna róża wiatrów wpuszczona w bruk, otoczona fontannami i ocieniona drzewami. Wokół stoją rzeźby z początku XX wieku, takie jak Bogini Josepa Clarà i Pasterz pokoju Pabla Gargallo, a także pomnik Francesca Maciàa.
Plac słynie przede wszystkim z fontann, posągów i stad gołębi gromadzących się pośrodku. Jest też wielkim węzłem komunikacyjnym miasta, z przystankami metra, kolei podmiejskiej i autobusów lotniskowych nad ziemią i pod nią.
Spójrz w górę na gmach Telefónica po jednej stronie. W 1991 roku artysta Brian Clarke zaprojektował cztery witrażowe okna do latarni jego wieży, z okazji igrzysk olimpijskich w 1992 roku, tak że wieża jarzy się jak kolorowy znak świetlny.
Ze starych kawiarni, w których spotykali się pisarze i artyści, przetrwała tylko Café Zurich. Wśród jej pianistów był kiedyś brat królowej Belgów, Fabioli.
Plac narodził się, gdy runęły mury miejskie. Zaplanowano go w 1859 roku w ramach planu Rovirów, ale ukształtował się dopiero w 1902, a obecny wygląd zyskał na Wystawę z 1929 roku, razem ze stacją metra pod nim, pod kierunkiem architekta Francesca de Paula Nebota.
Był czymś więcej niż skrzyżowaniem. W Dniach Majowych 1937 roku, gdy frakcje po stronie republikańskiej walczyły ze sobą na ulicach Barcelony, plac znalazł się w sercu starć. W maju 2011 roku wypełniły go namioty protestów przeciw rządowi.
Przez długi czas mieściły się tu teatry i sale koncertowe, z których żadna nie przetrwała. Dziś plac jest miejscem, przez które się przechodzi i na którym można odpocząć.
Pośrodku leży ogromna róża wiatrów wpuszczona w bruk, otoczona fontannami i ocieniona drzewami. Wokół stoją rzeźby z początku XX wieku, takie jak Bogini Josepa Clarà i Pasterz pokoju Pabla Gargallo, a także pomnik Francesca Maciàa.
Plac słynie przede wszystkim z fontann, posągów i stad gołębi gromadzących się pośrodku. Jest też wielkim węzłem komunikacyjnym miasta, z przystankami metra, kolei podmiejskiej i autobusów lotniskowych nad ziemią i pod nią.
Spójrz w górę na gmach Telefónica po jednej stronie. W 1991 roku artysta Brian Clarke zaprojektował cztery witrażowe okna do latarni jego wieży, z okazji igrzysk olimpijskich w 1992 roku, tak że wieża jarzy się jak kolorowy znak świetlny.
Ze starych kawiarni, w których spotykali się pisarze i artyści, przetrwała tylko Café Zurich. Wśród jej pianistów był kiedyś brat królowej Belgów, Fabioli.
Plac narodził się, gdy runęły mury miejskie. Zaplanowano go w 1859 roku w ramach planu Rovirów, ale ukształtował się dopiero w 1902, a obecny wygląd zyskał na Wystawę z 1929 roku, razem ze stacją metra pod nim, pod kierunkiem architekta Francesca de Paula Nebota.
Był czymś więcej niż skrzyżowaniem. W Dniach Majowych 1937 roku, gdy frakcje po stronie republikańskiej walczyły ze sobą na ulicach Barcelony, plac znalazł się w sercu starć. W maju 2011 roku wypełniły go namioty protestów przeciw rządowi.
Przez długi czas mieściły się tu teatry i sale koncertowe, z których żadna nie przetrwała. Dziś plac jest miejscem, przez które się przechodzi i na którym można odpocząć.