Opis
Gràcia to bohemijska dzielnica Barcelony, sieć wąskich uliczek i małych placów na północ od Eixample, z niezależnymi sklepami, kawiarniami, sklepami vintage i przytulnymi barami. Jest tu niewiele sieciówek i swobodna, lokalna atmosfera. Do 1897 roku w ogóle nie była częścią Barcelony.
Sercem Gràcii są jej place. Plaça del Sol jest tym tętniącym życiem, z ogródkami zapełniającymi się wieczorem. Plaça de la Virreina jest cichszy, przed kościołem, a na Plaça de la Vila de Gràcia stoi trzydziestotrzymetrowa dzwonnica dawnego ratusza.
Powłócz się po małych uliczkach w poszukiwaniu niezależnych sklepów, ubrań vintage, pracowni rzemieślników i barów z tapas. Carrer de Verdi słynie z zakupów, a w dzielnicy jest mnóstwo jedzenia z całego świata. Z wielu balkonów zwisają katalońskie flagi.
Gaudí zostawił tu swój ślad. Jego pierwszy wielki dom, Casa Vicens, stoi przy Carrer de les Carolines, a Park Güell wznosi się na północnym skraju dzielnicy. Mercè Rodoreda umieściła akcję powieści „Plac Diamentowy” („Czas gołębi”) w Gràcii, na Plaça del Diamant.
Gràcia była osobnym miasteczkiem z własną radą, rozrosłym wokół karmelitańskiego klasztoru z 1626 roku, Matki Bożej Łaskawej, od którego wzięła nazwę. Wiele barcelońskich rodzin miało tu drugie domy, blisko miasta, a z ciszą wsi.
Przez cały XIX wiek pozostawała niezależna, choć Eixample podchodziło coraz bliżej. W 1897 roku Barcelona ją wchłonęła, ale Gràcia nigdy do końca nie straciła własnej tożsamości.
Nie przegap Festa Major de Gràcia, organizowanego co sierpień od 1817 roku. Przez około tydzień mieszkańcy rywalizują o najlepiej udekorowaną ulicę, zamieniając je w sceny z natury, dzikich zwierząt albo postaci z popkultury.
To najmniejsza pod względem powierzchni dzielnica Barcelony, ale mieszka w niej ponad 120 000 osób, dlatego jej place tętnią życiem od rana do późnej nocy.
Sercem Gràcii są jej place. Plaça del Sol jest tym tętniącym życiem, z ogródkami zapełniającymi się wieczorem. Plaça de la Virreina jest cichszy, przed kościołem, a na Plaça de la Vila de Gràcia stoi trzydziestotrzymetrowa dzwonnica dawnego ratusza.
Powłócz się po małych uliczkach w poszukiwaniu niezależnych sklepów, ubrań vintage, pracowni rzemieślników i barów z tapas. Carrer de Verdi słynie z zakupów, a w dzielnicy jest mnóstwo jedzenia z całego świata. Z wielu balkonów zwisają katalońskie flagi.
Gaudí zostawił tu swój ślad. Jego pierwszy wielki dom, Casa Vicens, stoi przy Carrer de les Carolines, a Park Güell wznosi się na północnym skraju dzielnicy. Mercè Rodoreda umieściła akcję powieści „Plac Diamentowy” („Czas gołębi”) w Gràcii, na Plaça del Diamant.
Gràcia była osobnym miasteczkiem z własną radą, rozrosłym wokół karmelitańskiego klasztoru z 1626 roku, Matki Bożej Łaskawej, od którego wzięła nazwę. Wiele barcelońskich rodzin miało tu drugie domy, blisko miasta, a z ciszą wsi.
Przez cały XIX wiek pozostawała niezależna, choć Eixample podchodziło coraz bliżej. W 1897 roku Barcelona ją wchłonęła, ale Gràcia nigdy do końca nie straciła własnej tożsamości.
Nie przegap Festa Major de Gràcia, organizowanego co sierpień od 1817 roku. Przez około tydzień mieszkańcy rywalizują o najlepiej udekorowaną ulicę, zamieniając je w sceny z natury, dzikich zwierząt albo postaci z popkultury.
To najmniejsza pod względem powierzchni dzielnica Barcelony, ale mieszka w niej ponad 120 000 osób, dlatego jej place tętnią życiem od rana do późnej nocy.