Opis
Park Güell to położony na zboczu park wiaduktów pochylonych jak pnie drzew, ławek pokrytych mozaiką i baśniowych domków przy bramie, w dzielnicy La Salut w Barcelonie, nad miastem. Antoni Gaudí zaprojektował go w latach 1900-1914 i jest to jedno z jego najbardziej zabawnych dzieł.
Historia, która za nim stoi, to klapa. Przemysłowiec Eusebi Güell zaplanował miasto-ogród luksusowych willi dla bogatych mieszkańców Barcelony, z czystym powietrzem i widokami, wzorując się na Anglii: stąd angielskie słowo „Park”. Wytyczono sześćdziesiąt działek, wybudowano tylko dwa domy i żaden nie był dziełem Gaudíego.
Wspólne przestrzenie parku, takie jak schody i tarasy, noszą symbole katalońskiej tożsamości i katolicyzmu.
Zacznij przy wejściu, które wyznaczają dwa fantazyjne domki przy bramie. Za nimi schody prowadzą do smoka, mozaikowej salamandry, która stała się symbolem parku, oraz do Sali Hypostylowej, lasu kolumn podpierających taras powyżej.
Ten taras to serce parku. Otaczająca go falista ława wije się jak wąż morski, pokryta mozaiką z potłuczonych kafelków autorstwa Josepa Marii Jujola, a jej kształt tworzy zakątki, w których ludzie siadają razem i rozmawiają.
Wzniesione drogi, przeznaczone dla powozów, wiją się po zboczu na kamiennych wiaduktach, których kolumny naśladują pnie drzew. Gaudí zbudował je z miejscowego kamienia, by wtapiały się we wzgórze, i prawie żadna ich linia nie jest prosta.
Gaudí zbudował te drogi w latach, gdy najuważniej studiował naturę, i użył odwróconych łuków łańcuchowych do przenoszenia obciążeń. Nic w parku nie wygląda na zaplanowane przy desce kreślarskiej, a wszystko działa.
Na szczycie schody wspinają się na Wzgórze Trzech Krzyży, kalwarię z trzech kamiennych krzyży. Stamtąd jednym spojrzeniem obejmiesz Sagradę Família, Montjuïc, Torre Glòries i Morze Śródziemne.
Teren był skalistym wzgórzem, które miejscowi nazywali Łysą Górą, a kupcy nigdy nie przyszli: było zbyt daleko od centrum. Güell przeprowadził się tu do starego domu w 1906 roku, by dać przykład, i namówił Gaudíego do kupienia niesprzedanego domu pokazowego. Gaudí mieszkał w nim z ojcem i siostrzenicą.
W końcu miasto przejęło posiadłość i w 1926 roku otworzyło ją jako park publiczny. Dziś to jedno z miejsc Gaudíego wpisanych na listę UNESCO, a odwiedzający spotkają tu nie tylko sztukę: papugi i, przy odrobinie szczęścia, gadożera.
Koniecznie zobacz
• Falista ława.
• Smok na schodach.
• Sala Hypostylowa.
• Wzgórze Trzech Krzyży.
Czy wiesz, że…?
• W jednym z dwóch domków przy bramie mieściła się budka telefoniczna.
• Dom, w którym mieszkał Gaudí, jest dziś muzeum poświęconym jemu.
• Zaplanowano sześćdziesiąt działek, ale wybudowano tylko dwa domy.
Historia, która za nim stoi, to klapa. Przemysłowiec Eusebi Güell zaplanował miasto-ogród luksusowych willi dla bogatych mieszkańców Barcelony, z czystym powietrzem i widokami, wzorując się na Anglii: stąd angielskie słowo „Park”. Wytyczono sześćdziesiąt działek, wybudowano tylko dwa domy i żaden nie był dziełem Gaudíego.
Wspólne przestrzenie parku, takie jak schody i tarasy, noszą symbole katalońskiej tożsamości i katolicyzmu.
Zacznij przy wejściu, które wyznaczają dwa fantazyjne domki przy bramie. Za nimi schody prowadzą do smoka, mozaikowej salamandry, która stała się symbolem parku, oraz do Sali Hypostylowej, lasu kolumn podpierających taras powyżej.
Ten taras to serce parku. Otaczająca go falista ława wije się jak wąż morski, pokryta mozaiką z potłuczonych kafelków autorstwa Josepa Marii Jujola, a jej kształt tworzy zakątki, w których ludzie siadają razem i rozmawiają.
Wzniesione drogi, przeznaczone dla powozów, wiją się po zboczu na kamiennych wiaduktach, których kolumny naśladują pnie drzew. Gaudí zbudował je z miejscowego kamienia, by wtapiały się we wzgórze, i prawie żadna ich linia nie jest prosta.
Gaudí zbudował te drogi w latach, gdy najuważniej studiował naturę, i użył odwróconych łuków łańcuchowych do przenoszenia obciążeń. Nic w parku nie wygląda na zaplanowane przy desce kreślarskiej, a wszystko działa.
Na szczycie schody wspinają się na Wzgórze Trzech Krzyży, kalwarię z trzech kamiennych krzyży. Stamtąd jednym spojrzeniem obejmiesz Sagradę Família, Montjuïc, Torre Glòries i Morze Śródziemne.
Teren był skalistym wzgórzem, które miejscowi nazywali Łysą Górą, a kupcy nigdy nie przyszli: było zbyt daleko od centrum. Güell przeprowadził się tu do starego domu w 1906 roku, by dać przykład, i namówił Gaudíego do kupienia niesprzedanego domu pokazowego. Gaudí mieszkał w nim z ojcem i siostrzenicą.
W końcu miasto przejęło posiadłość i w 1926 roku otworzyło ją jako park publiczny. Dziś to jedno z miejsc Gaudíego wpisanych na listę UNESCO, a odwiedzający spotkają tu nie tylko sztukę: papugi i, przy odrobinie szczęścia, gadożera.
Koniecznie zobacz
• Falista ława.
• Smok na schodach.
• Sala Hypostylowa.
• Wzgórze Trzech Krzyży.
Czy wiesz, że…?
• W jednym z dwóch domków przy bramie mieściła się budka telefoniczna.
• Dom, w którym mieszkał Gaudí, jest dziś muzeum poświęconym jemu.
• Zaplanowano sześćdziesiąt działek, ale wybudowano tylko dwa domy.