Opis
Casa Vicens to niewielki modernistyczny dom w dzielnicy Gràcia w Barcelonie i pierwsze wielkie dzieło Antoniego Gaudiego. W paski z cegły, kamienia i kolorowych kafli, jest fantazją z wieżyczek i orientalnych detali. Znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO i jest muzeum.
Najpierw warto zobaczyć fasadę, grę kolorowych kafli z motywami kwiatowymi na tle surowego kamienia i cegły. Kwiaty są prawdziwe: gdy Gaudí przyszedł zmierzyć działkę, porastały ją małe żółte kwiatki, a wśród nich rosła palma karłowata. Zachował jedno i drugie, a liście palmy stały się żelazną bramą.
Wypatruj motywów zapożyczonych z Persji, Indii, Japonii i mauretańskiej Hiszpanii. Gaudí czerpał ze stylu neomudejar, ale uczynił go własnym, z łukami, kolumnami z odsłoniętej cegły i zwieńczeniami w kształcie świątyń. Wewnątrz palarnia ma sufit ociekający gipsowymi stalaktytami w stylu islamskim.
Warto zerknąć też na taras i fontannę na ganku: jej cienka warstwa wody rozbija światło w tęczę.
Manuel Vicens, makler giełdowy, chciał letniego domu w Gràcii, wówczas jeszcze osobnym miasteczku gospodarstw i letnich rezydencji. Zlecił budowę Gaudiemu w 1878 roku, gdy architekt właśnie skończył studia, a dom powstał w latach 1883–1885.
Dom wywołał sensację. Przez dziesięciolecia był domem rodzinnym, a z czasem wielki ogród sprzedawano kawałek po kawałku, wraz z monumentalnym ceglanym wodospadem. W 1925 roku protegowany Gaudiego powiększył dom, po tym jak mistrz odmówił zlecenia.
Pozostał domem rodzinnym do 2014 roku, gdy kupił go bank, a jako muzeum otwarto go w 2017 roku.
Gaudí napisał w 1881 roku artykuł o domu rodzinnym. „Dom to mały narodowy kraj rodziny”, powiedział. Casa Vicens była jego pierwszą próbą stworzenia takiego domu, a zwiedzanie pokazuje, jak wiele z późniejszego języka Gaudiego jest już tutaj.
Najpierw warto zobaczyć fasadę, grę kolorowych kafli z motywami kwiatowymi na tle surowego kamienia i cegły. Kwiaty są prawdziwe: gdy Gaudí przyszedł zmierzyć działkę, porastały ją małe żółte kwiatki, a wśród nich rosła palma karłowata. Zachował jedno i drugie, a liście palmy stały się żelazną bramą.
Wypatruj motywów zapożyczonych z Persji, Indii, Japonii i mauretańskiej Hiszpanii. Gaudí czerpał ze stylu neomudejar, ale uczynił go własnym, z łukami, kolumnami z odsłoniętej cegły i zwieńczeniami w kształcie świątyń. Wewnątrz palarnia ma sufit ociekający gipsowymi stalaktytami w stylu islamskim.
Warto zerknąć też na taras i fontannę na ganku: jej cienka warstwa wody rozbija światło w tęczę.
Manuel Vicens, makler giełdowy, chciał letniego domu w Gràcii, wówczas jeszcze osobnym miasteczku gospodarstw i letnich rezydencji. Zlecił budowę Gaudiemu w 1878 roku, gdy architekt właśnie skończył studia, a dom powstał w latach 1883–1885.
Dom wywołał sensację. Przez dziesięciolecia był domem rodzinnym, a z czasem wielki ogród sprzedawano kawałek po kawałku, wraz z monumentalnym ceglanym wodospadem. W 1925 roku protegowany Gaudiego powiększył dom, po tym jak mistrz odmówił zlecenia.
Pozostał domem rodzinnym do 2014 roku, gdy kupił go bank, a jako muzeum otwarto go w 2017 roku.
Gaudí napisał w 1881 roku artykuł o domu rodzinnym. „Dom to mały narodowy kraj rodziny”, powiedział. Casa Vicens była jego pierwszą próbą stworzenia takiego domu, a zwiedzanie pokazuje, jak wiele z późniejszego języka Gaudiego jest już tutaj.