Opis
Museu Marítim, barcelońskie muzeum morskie, zajmuje Drassanes Reials, królewskie stocznie w rejonie Port Vell, przy starym porcie. Samo miejsce to połowa atrakcji: ogromna gotycka hala o kamiennych nawach, w której przez stulecia budowano okręty wojenne.
Gwiazdą jest Galera Reial, pełnowymiarowa replika królewskiej galery Juana de Austria, okrętu flagowego w bitwie pod Lepanto w 1571 roku. Ma około 60 metrów długości i po 30 wioseł z każdej burty, a odtwarza statek zbudowany właśnie w tych stoczniach.
Wokół niej są modele statków, przyrządy nawigacyjne, obrazy i dawne mapy portolanowe, a wśród nich mapa Gabriela de Vallseki z 1439 roku, która według tradycji należała do Ameriga Vespucciego. Zwróć uwagę na rzeźbione galiony, takie jak Blanca Aurora z 1848 roku, przedstawiająca córkę armatora.
Muzeum opiekuje się też Santa Eulàlią, trzymasztowym szkunerem z 1919 roku, zacumowanym kilka kroków dalej, przy Moll de la Fusta. To jeden z ostatnich żaglowców, które przewoziły ładunki po Morzu Śródziemnym, a w soboty wypływa w rejs pod żaglami.
Same stocznie powstały w latach 80. XIII wieku, kiedy założył je Piotr III Wielki, król Aragonii, w czasie wojny o Sycylię. W XIV wieku mury miejskie przesunięto tak, by je objęły, i dobudowano dach, pod którym galery zimowały. W 1423 roku zbudowano tu jednocześnie dwanaście galer.
Później budowa okrętów przeniosła się do Kartageny, a hale zamieniono na koszary artylerii. W lipcu 1936 roku, na początku wojny domowej, toczyły się tu walki. Muzeum otwarto w 1941 roku. Podczas ostatniej renowacji wykopaliska pod posadzką odsłoniły rzymskie i wizygockie cmentarzysko, razem ze szklanymi urnami na prochy.
Przed wejściem stoi replika Ictíneo I, XIX-wiecznej łodzi podwodnej katalońskiego wynalazcy Narcísa Monturiola; model jego Ictíneo II znajdziesz w środku.
Gwiazdą jest Galera Reial, pełnowymiarowa replika królewskiej galery Juana de Austria, okrętu flagowego w bitwie pod Lepanto w 1571 roku. Ma około 60 metrów długości i po 30 wioseł z każdej burty, a odtwarza statek zbudowany właśnie w tych stoczniach.
Wokół niej są modele statków, przyrządy nawigacyjne, obrazy i dawne mapy portolanowe, a wśród nich mapa Gabriela de Vallseki z 1439 roku, która według tradycji należała do Ameriga Vespucciego. Zwróć uwagę na rzeźbione galiony, takie jak Blanca Aurora z 1848 roku, przedstawiająca córkę armatora.
Muzeum opiekuje się też Santa Eulàlią, trzymasztowym szkunerem z 1919 roku, zacumowanym kilka kroków dalej, przy Moll de la Fusta. To jeden z ostatnich żaglowców, które przewoziły ładunki po Morzu Śródziemnym, a w soboty wypływa w rejs pod żaglami.
Same stocznie powstały w latach 80. XIII wieku, kiedy założył je Piotr III Wielki, król Aragonii, w czasie wojny o Sycylię. W XIV wieku mury miejskie przesunięto tak, by je objęły, i dobudowano dach, pod którym galery zimowały. W 1423 roku zbudowano tu jednocześnie dwanaście galer.
Później budowa okrętów przeniosła się do Kartageny, a hale zamieniono na koszary artylerii. W lipcu 1936 roku, na początku wojny domowej, toczyły się tu walki. Muzeum otwarto w 1941 roku. Podczas ostatniej renowacji wykopaliska pod posadzką odsłoniły rzymskie i wizygockie cmentarzysko, razem ze szklanymi urnami na prochy.
Przed wejściem stoi replika Ictíneo I, XIX-wiecznej łodzi podwodnej katalońskiego wynalazcy Narcísa Monturiola; model jego Ictíneo II znajdziesz w środku.