Omschrijving
Casa Milà, bekend als La Pedrera, is het appartementengebouw aan de Passeig de Gràcia in Barcelona waarvan de golvende stenen voorkant eruitziet als een klif die door de zee is uitgehold. Het was het laatste particuliere huis dat Antoni Gaudí ontwierp, gebouwd van 1906 tot 1912, en UNESCO plaatste het op de Werelderfgoedlijst.
Barcelona lachte erom. Cartoonisten tekenden het als een paastaart, en de stad gaf het de spottende bijnaam die bleef hangen: La Pedrera, “de steengroeve”. De stad stopte ook de bouw vanwege een pilaar op de stoep en beboette de eigenaren omdat het te hoog was.
De eigenaren waren Pere Milà, een projectontwikkelaar met een flamboyant leven, en zijn vrouw Roser Segimon, de rijke weduwe van een koffieplanter. Gaudí en Segimon botsten over alles. Toen zij zei dat er geen rechte muur was voor haar piano, zou hij hebben geantwoord: “Speel dan viool.”
Achter de provocatie lag een gedurfd idee. De golvende kalkstenen gevel draagt zichzelf, zonder dragende muren binnen, zodat elke verdieping vrij kon worden ingedeeld. Kronkelende smeedijzeren balkons en grote ramen geven de voorgevel zijn ritme.
Het dak is het hoogtepunt. De dichter Pere Gimferrer noemde het de “tuin van krijgers”: dakkoepels, trappenhuisuitgangen en 28 schoorstenen, bedekt met gebroken marmer en tegels, staan als gehelmde schildwachten boven de stad.
Daaronder herbergt de zolder een bos van bakstenen bogen, vroeger de was- en droogruimtes, die het gebouw isoleerden en het dak vorm gaven. De twee binnenplaatsen zijn beschilderd en open naar de hemel, en brengen licht op elke verdieping.
Het gebouw heeft een ondergrondse garage, een noviteit in het tijdperk van de eerste auto's. Gaudí plaatste liften ook maar op elke tweede verdieping, zodat buren elkaar op de trap zouden ontmoeten. De eerste verdieping toont meubels die hij zelf ontwierp.
Het huis kreeg niet alles wat gepland was: na de antiklerikale rellen van 1909 zag Milà af van het beeld van Maria dat bovenop moest komen. Door de decennia heen waren er een bingohal, een academie en kantoren, en een restauratie die in 1987 begon, maakte de gevel schoon en bracht veel van de kleuren terug.
Niet missen
• Het dak en de schoorstenen.
• De bogen op zolder.
• De binnenplaatsen.
• De meubels op de eerste verdieping.
Wist je dat?
• Een schoorsteen is bekroond met flessenglas, dat naar verluidt afkomstig is van het feest na de inhuldiging.
• Jack Nicholson draaide een scène op het dak in Antonioni's The Passenger.
• De getrapte dakkoepels op het dak verbergen de watertanks van het gebouw, sommige in de vorm van slakken.
Barcelona lachte erom. Cartoonisten tekenden het als een paastaart, en de stad gaf het de spottende bijnaam die bleef hangen: La Pedrera, “de steengroeve”. De stad stopte ook de bouw vanwege een pilaar op de stoep en beboette de eigenaren omdat het te hoog was.
De eigenaren waren Pere Milà, een projectontwikkelaar met een flamboyant leven, en zijn vrouw Roser Segimon, de rijke weduwe van een koffieplanter. Gaudí en Segimon botsten over alles. Toen zij zei dat er geen rechte muur was voor haar piano, zou hij hebben geantwoord: “Speel dan viool.”
Achter de provocatie lag een gedurfd idee. De golvende kalkstenen gevel draagt zichzelf, zonder dragende muren binnen, zodat elke verdieping vrij kon worden ingedeeld. Kronkelende smeedijzeren balkons en grote ramen geven de voorgevel zijn ritme.
Het dak is het hoogtepunt. De dichter Pere Gimferrer noemde het de “tuin van krijgers”: dakkoepels, trappenhuisuitgangen en 28 schoorstenen, bedekt met gebroken marmer en tegels, staan als gehelmde schildwachten boven de stad.
Daaronder herbergt de zolder een bos van bakstenen bogen, vroeger de was- en droogruimtes, die het gebouw isoleerden en het dak vorm gaven. De twee binnenplaatsen zijn beschilderd en open naar de hemel, en brengen licht op elke verdieping.
Het gebouw heeft een ondergrondse garage, een noviteit in het tijdperk van de eerste auto's. Gaudí plaatste liften ook maar op elke tweede verdieping, zodat buren elkaar op de trap zouden ontmoeten. De eerste verdieping toont meubels die hij zelf ontwierp.
Het huis kreeg niet alles wat gepland was: na de antiklerikale rellen van 1909 zag Milà af van het beeld van Maria dat bovenop moest komen. Door de decennia heen waren er een bingohal, een academie en kantoren, en een restauratie die in 1987 begon, maakte de gevel schoon en bracht veel van de kleuren terug.
Niet missen
• Het dak en de schoorstenen.
• De bogen op zolder.
• De binnenplaatsen.
• De meubels op de eerste verdieping.
Wist je dat?
• Een schoorsteen is bekroond met flessenglas, dat naar verluidt afkomstig is van het feest na de inhuldiging.
• Jack Nicholson draaide een scène op het dak in Antonioni's The Passenger.
• De getrapte dakkoepels op het dak verbergen de watertanks van het gebouw, sommige in de vorm van slakken.