Omschrijving
Plaça de Catalunya is het centrale plein van Barcelona, een uitgestrekte open ruimte van ongeveer 50.000 vierkante meter waar het middeleeuwse oude centrum samenkomt met het 19e-eeuwse stratenpatroon van de Eixample. Vier grote straten komen hier samen: de Rambla, Passeig de Gràcia, Rambla de Catalunya en Portal de l'Àngel.
In het midden ligt een enorme windroos in het plaveisel, omringd door fonteinen en overschaduwd door bomen. Eromheen staan beelden uit het begin van de 20e eeuw, zoals de Godin van Josep Clarà en de Herder van de Vrede van Pablo Gargallo, en een monument voor Francesc Macià.
Het plein is het bekendst om zijn fonteinen, zijn beelden en de zwermen duiven die zich in het midden verzamelen. Het is ook het grote vervoersknooppunt van de stad, met metro-, forensen- en luchthavenbushaltes boven en onder de grond.
Kijk omhoog naar het gebouw van Telefónica aan een kant. In 1991 ontwierp de kunstenaar Brian Clarke vier glas-in-loodramen voor de lantaarn van de toren, ter gelegenheid van de Olympische Spelen van 1992, zodat die gloeit als een gekleurd baken.
Van de oude cafés waar schrijvers en kunstenaars elkaar ontmoetten overleeft alleen Café Zurich. Onder zijn pianisten was ooit de broer van koningin Fabiola van België.
Het plein ontstond toen de stadsmuren vielen. Het werd in 1859 gepland als onderdeel van het plan-Rovira, maar kreeg pas in 1902 vorm en zijn huidige uiterlijk voor de Wereldtentoonstelling van 1929, samen met het metrostation eronder, onder architect Francesc de Paula Nebot.
Het was meer dan een kruispunt. In de meidagen van 1937, toen facties aan Republikeinse kant elkaar bevochten in de straten van Barcelona, stond het plein in het hart van de gevechten. In mei 2011 stond het vol tenten van de antiregeringsprotesten.
Lange tijd stonden er theaters en concertzalen, waarvan er geen overleeft. Vandaag is het plein een plek om doorheen te lopen en uit te rusten.
In het midden ligt een enorme windroos in het plaveisel, omringd door fonteinen en overschaduwd door bomen. Eromheen staan beelden uit het begin van de 20e eeuw, zoals de Godin van Josep Clarà en de Herder van de Vrede van Pablo Gargallo, en een monument voor Francesc Macià.
Het plein is het bekendst om zijn fonteinen, zijn beelden en de zwermen duiven die zich in het midden verzamelen. Het is ook het grote vervoersknooppunt van de stad, met metro-, forensen- en luchthavenbushaltes boven en onder de grond.
Kijk omhoog naar het gebouw van Telefónica aan een kant. In 1991 ontwierp de kunstenaar Brian Clarke vier glas-in-loodramen voor de lantaarn van de toren, ter gelegenheid van de Olympische Spelen van 1992, zodat die gloeit als een gekleurd baken.
Van de oude cafés waar schrijvers en kunstenaars elkaar ontmoetten overleeft alleen Café Zurich. Onder zijn pianisten was ooit de broer van koningin Fabiola van België.
Het plein ontstond toen de stadsmuren vielen. Het werd in 1859 gepland als onderdeel van het plan-Rovira, maar kreeg pas in 1902 vorm en zijn huidige uiterlijk voor de Wereldtentoonstelling van 1929, samen met het metrostation eronder, onder architect Francesc de Paula Nebot.
Het was meer dan een kruispunt. In de meidagen van 1937, toen facties aan Republikeinse kant elkaar bevochten in de straten van Barcelona, stond het plein in het hart van de gevechten. In mei 2011 stond het vol tenten van de antiregeringsprotesten.
Lange tijd stonden er theaters en concertzalen, waarvan er geen overleeft. Vandaag is het plein een plek om doorheen te lopen en uit te rusten.