Opis
Sagrada Família to wielka bazylika Barcelony, zaprojektowana przez Antoniego Gaudíego i wciąż dokańczana ponad sto lat po tym, jak przejął budowę: wieże jak kamienne plastry miodu, fasady obrośnięte rzeźbionymi roślinami i zwierzętami oraz wnętrze niczym las zamieniony w kamień. To najwyższy kościół na świecie.
Zacznij na zewnątrz od fasady Narodzenia, jedynej, której wznoszenie widział sam Gaudí. Jej trzy portale, poświęcone Nadziei, Wierze i Miłości, roją się od scen zaczerpniętych z natury, a u podstawy dwóch wielkich kolumn siedzą żółw morski i żółw lądowy, jeden symbolizuje ląd, drugi morze.
Fasada Męki Pańskiej po drugiej stronie jest zupełnie inna: surowa, kanciasta, z pochylonymi kolumnami o kształcie napiętych mięśni i górnym przyczółkiem z kościopodobnych słupów. Jej udręczone postacie wyrzeźbił od 1987 roku zespół pod kierunkiem Josepa Marii Subirachsa i do dziś wzbudzają spory.
Wewnątrz las kolumn rozgałęzia się jak drzewa i podtrzymuje sklepienia wysokie na 45 metrów w nawie głównej. Każda kolumna zaczyna się jako kwadrat, przechodzi w ośmiokąt, potem w szesnastokąt, a na końcu w koło, więc prawie żadna powierzchnia nie jest płaska. Gaudí zaplanował też, by wysokości rosły stopniowo: nawa, transept i apsyda, a wszystko to widać od wejścia.
Iglice to znak rozpoznawczy świątyni. Gaudí zaplanował ich osiemnaście, dla dwunastu apostołów, czterech ewangelistów, Matki Bożej i, najwyższej ze wszystkich, Jezusa Chrystusa. Wieże ewangelistów zwieńczone są skrzydlatym wołem, człowiekiem, orłem i lwem, a niższe kończą się mozaikami z weneckiego szkła.
Planowana fasada Chwały, główne wejście, będzie największa z trzech. Jej centralne drzwi autorstwa Subirachsa niosą już Ojcze nasz po katalońsku, a słowa „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj” zapisano w pięćdziesięciu językach.
W krypcie spoczywa grób Gaudíego. Oddał kościołowi resztę życia, a gdy w 1926 roku zginął pod kołami tramwaju, stała mniej niż jedna czwarta budowli. „Mój Klient się nie spieszy”, miał żartować.
Wszystko zaczęło się od księgarza Josepa Marii Bocabelli, który marzył o „świątyni pokutnej”, opłaconej w całości z darowizn. Prace ruszyły w 1882 roku według konwencjonalnego planu neogotyckiego. Gdy pierwszy architekt zrezygnował rok później, Gaudí przejął projekt i zmienił wszystko.
W 1936 roku anarchiści podpalili kryptę i wdarli się do jego pracowni, niszcząc plany i modele. Następcy odtworzyli projekt z fragmentów i fotografii, a od lat osiemdziesiątych komputery przejęły obróbkę kamienia, wykonywaną wcześniej ręcznie.
Centralna Wieża Jezusa Chrystusa została ukończona w 2026 roku, sto lat po śmierci Gaudíego, i ma 172,5 metra. To trochę mniej niż wzgórze Montjuïc: Gaudí uważał, że żadne dzieło człowieka nie powinno przewyższać dzieła Boga.
Koniecznie zobacz
• Fasada Narodzenia.
• Fasada Męki Pańskiej.
• Las kolumn w środku.
• Grób Gaudíego w krypcie.
Czy wiesz, że…?
• George Orwell nazwał ją „jednym z najbrzydszych budynków na świecie”.
• Magiczny kwadrat na fasadzie Męki Pańskiej daje w każdym rzędzie 33, a nie zwykłe 34.
• Od 2018 roku część jej kamienia pochodzi z kamieniołomu w Anglii, niedaleko Chorley.
Zacznij na zewnątrz od fasady Narodzenia, jedynej, której wznoszenie widział sam Gaudí. Jej trzy portale, poświęcone Nadziei, Wierze i Miłości, roją się od scen zaczerpniętych z natury, a u podstawy dwóch wielkich kolumn siedzą żółw morski i żółw lądowy, jeden symbolizuje ląd, drugi morze.
Fasada Męki Pańskiej po drugiej stronie jest zupełnie inna: surowa, kanciasta, z pochylonymi kolumnami o kształcie napiętych mięśni i górnym przyczółkiem z kościopodobnych słupów. Jej udręczone postacie wyrzeźbił od 1987 roku zespół pod kierunkiem Josepa Marii Subirachsa i do dziś wzbudzają spory.
Wewnątrz las kolumn rozgałęzia się jak drzewa i podtrzymuje sklepienia wysokie na 45 metrów w nawie głównej. Każda kolumna zaczyna się jako kwadrat, przechodzi w ośmiokąt, potem w szesnastokąt, a na końcu w koło, więc prawie żadna powierzchnia nie jest płaska. Gaudí zaplanował też, by wysokości rosły stopniowo: nawa, transept i apsyda, a wszystko to widać od wejścia.
Iglice to znak rozpoznawczy świątyni. Gaudí zaplanował ich osiemnaście, dla dwunastu apostołów, czterech ewangelistów, Matki Bożej i, najwyższej ze wszystkich, Jezusa Chrystusa. Wieże ewangelistów zwieńczone są skrzydlatym wołem, człowiekiem, orłem i lwem, a niższe kończą się mozaikami z weneckiego szkła.
Planowana fasada Chwały, główne wejście, będzie największa z trzech. Jej centralne drzwi autorstwa Subirachsa niosą już Ojcze nasz po katalońsku, a słowa „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj” zapisano w pięćdziesięciu językach.
W krypcie spoczywa grób Gaudíego. Oddał kościołowi resztę życia, a gdy w 1926 roku zginął pod kołami tramwaju, stała mniej niż jedna czwarta budowli. „Mój Klient się nie spieszy”, miał żartować.
Wszystko zaczęło się od księgarza Josepa Marii Bocabelli, który marzył o „świątyni pokutnej”, opłaconej w całości z darowizn. Prace ruszyły w 1882 roku według konwencjonalnego planu neogotyckiego. Gdy pierwszy architekt zrezygnował rok później, Gaudí przejął projekt i zmienił wszystko.
W 1936 roku anarchiści podpalili kryptę i wdarli się do jego pracowni, niszcząc plany i modele. Następcy odtworzyli projekt z fragmentów i fotografii, a od lat osiemdziesiątych komputery przejęły obróbkę kamienia, wykonywaną wcześniej ręcznie.
Centralna Wieża Jezusa Chrystusa została ukończona w 2026 roku, sto lat po śmierci Gaudíego, i ma 172,5 metra. To trochę mniej niż wzgórze Montjuïc: Gaudí uważał, że żadne dzieło człowieka nie powinno przewyższać dzieła Boga.
Koniecznie zobacz
• Fasada Narodzenia.
• Fasada Męki Pańskiej.
• Las kolumn w środku.
• Grób Gaudíego w krypcie.
Czy wiesz, że…?
• George Orwell nazwał ją „jednym z najbrzydszych budynków na świecie”.
• Magiczny kwadrat na fasadzie Męki Pańskiej daje w każdym rzędzie 33, a nie zwykłe 34.
• Od 2018 roku część jej kamienia pochodzi z kamieniołomu w Anglii, niedaleko Chorley.