Opis
Pomnik Kolumba to sześćdziesięciometrowa kolumna zwieńczona brązowym Krzysztofem Kolumbem, u wylotu La Rambla, tuż przy porcie Barcelony. Winda w środku kolumny wjeżdża na taras widokowy tuż pod posągiem, z widokiem na port, stare miasto i morze. U stóp każdych schodów czuwa lew.
Na szczycie brązowy posąg o wysokości 7,2 metra, dzieło Rafaela Atché, przedstawia Kolumba wskazującego prawą ręką morze i trzymającego w lewej zwój. Podobno w stronę Nowego Świata. Ci, którzy to sprawdzili, mówią, że wskazuje na południowy wschód, gdzieś w stronę Algierii. Aby wskazywać na rodzinną Genuę, musiałby się odwrócić w drugą stronę.
Ośmioboczny cokół to miejsce, w którym rzeźbiarze mogli się popisać. Cztery uskrzydlone Wiktorie wzbijają się ku krańcom świata, a cztery siedzące postacie przedstawiają królestwa Katalonii, León, Aragonii i Kastylii.
Osiem brązowych płaskorzeźb na cokole opowiada historię wyprawy, od chwili, gdy Kolumb z synem prosi o jedzenie w klasztorze La Rábida, po powrót do Barcelony. Lwy strzegą czterech schodów okrągłej podstawy.
Pomnik stanął na Wystawę Światową w 1888 roku. To w Barcelonie Kolumb zdał relację Ferdynandowi i Izabeli po pierwszej wyprawie. Pomysł wysunął w 1856 roku Antoni Fages i Ferrer i minęło szesnaście lat, zanim ktoś go posłuchał.
Była to sprawa katalońska od początku do końca. Zwycięskim projektantem był Gaietà Buigas, robotnicy i materiały byli katalońscy, a tylko około dwunastu procent pieniędzy pochodziło ze środków publicznych. Budowa trwała od 1882 do 1888 roku, a konkurs na projekt był otwarty tylko dla hiszpańskich artystów.
Na cokole posągu widnieje słowo „Tierra”, ląd.
W 1986 roku projekt artystyczny Honeymoon Miralda Project przygotował nawet „ślub” pomnika z nowojorską Statuą Wolności.
Na szczycie brązowy posąg o wysokości 7,2 metra, dzieło Rafaela Atché, przedstawia Kolumba wskazującego prawą ręką morze i trzymającego w lewej zwój. Podobno w stronę Nowego Świata. Ci, którzy to sprawdzili, mówią, że wskazuje na południowy wschód, gdzieś w stronę Algierii. Aby wskazywać na rodzinną Genuę, musiałby się odwrócić w drugą stronę.
Ośmioboczny cokół to miejsce, w którym rzeźbiarze mogli się popisać. Cztery uskrzydlone Wiktorie wzbijają się ku krańcom świata, a cztery siedzące postacie przedstawiają królestwa Katalonii, León, Aragonii i Kastylii.
Osiem brązowych płaskorzeźb na cokole opowiada historię wyprawy, od chwili, gdy Kolumb z synem prosi o jedzenie w klasztorze La Rábida, po powrót do Barcelony. Lwy strzegą czterech schodów okrągłej podstawy.
Pomnik stanął na Wystawę Światową w 1888 roku. To w Barcelonie Kolumb zdał relację Ferdynandowi i Izabeli po pierwszej wyprawie. Pomysł wysunął w 1856 roku Antoni Fages i Ferrer i minęło szesnaście lat, zanim ktoś go posłuchał.
Była to sprawa katalońska od początku do końca. Zwycięskim projektantem był Gaietà Buigas, robotnicy i materiały byli katalońscy, a tylko około dwunastu procent pieniędzy pochodziło ze środków publicznych. Budowa trwała od 1882 do 1888 roku, a konkurs na projekt był otwarty tylko dla hiszpańskich artystów.
Na cokole posągu widnieje słowo „Tierra”, ląd.
W 1986 roku projekt artystyczny Honeymoon Miralda Project przygotował nawet „ślub” pomnika z nowojorską Statuą Wolności.