Opis
Klasztor Pedralbes to czternastowieczny gotycki klasztor na wzgórzach nad Barceloną, dziś muzeum, z jednym z najpiękniejszych krużganków w mieście. Założono go w 1326 roku dla klarysek, zakonnic głównie ze szlachetnych rodów, a kilka sióstr nadal mieszka w kompleksie, więc część pozostaje czynnym klasztorem obok muzeum.
Jego klejnotem jest krużganek: trzy kondygnacje szerokich arkad wokół ogrodu z pomarańczami i palmami, długi na 40 metrów, wspaniały przykład gotyku katalońskiego. Głowice kolumn noszą godła królów Aragonii i rodu Montcada.
W jednym ze skrzydeł znajduje się alabastrowy grobowiec królowej Elisendy, fundatorki klasztoru, która mieszkała tuż obok przez czterdzieści lat. Kościół ma jedną nawę ze sklepieniem żebrowym i wielobocną apsydę, wielką rozetę na fasadzie i gotycki ołtarz Jaume Hugueta.
Nie przegap kaplicy św. Michała, ozdobionej w 1346 roku przez Ferrera Bassę freskami, w których widać lekcję Giotta. Odnowiono ją i ponownie otwarto w 2018 roku.
Król Jakub II Aragoński założył klasztor dla żony, królowej Elisendy de Montcada. Królowa obdarzyła go szeregiem przywilejów, w tym bezpośrednią opieką miasta Barcelony. Rok później, w 1327 roku, Elisenda została wdową i zamieszkała obok.
Zbudowała sobie pałac przy klasztorze i mieszkała w nim czterdzieści lat, aż do śmierci w 1367 roku. Jego pozostałości odkryto dopiero w latach 70. XX wieku.
Klasztor wziął nazwę od białych kamieni, z których go zbudowano, po łacinie petras albas. Dawniej bronił go pas murów, z którego zostały dwie wieże i jedna brama.
W latach 40. XVII wieku, podczas wojny żniwiarzy, zakonnice wygnano, ale później wróciły. Kompleks uznano za pomnik narodowy w 1991 roku.
Jego klejnotem jest krużganek: trzy kondygnacje szerokich arkad wokół ogrodu z pomarańczami i palmami, długi na 40 metrów, wspaniały przykład gotyku katalońskiego. Głowice kolumn noszą godła królów Aragonii i rodu Montcada.
W jednym ze skrzydeł znajduje się alabastrowy grobowiec królowej Elisendy, fundatorki klasztoru, która mieszkała tuż obok przez czterdzieści lat. Kościół ma jedną nawę ze sklepieniem żebrowym i wielobocną apsydę, wielką rozetę na fasadzie i gotycki ołtarz Jaume Hugueta.
Nie przegap kaplicy św. Michała, ozdobionej w 1346 roku przez Ferrera Bassę freskami, w których widać lekcję Giotta. Odnowiono ją i ponownie otwarto w 2018 roku.
Król Jakub II Aragoński założył klasztor dla żony, królowej Elisendy de Montcada. Królowa obdarzyła go szeregiem przywilejów, w tym bezpośrednią opieką miasta Barcelony. Rok później, w 1327 roku, Elisenda została wdową i zamieszkała obok.
Zbudowała sobie pałac przy klasztorze i mieszkała w nim czterdzieści lat, aż do śmierci w 1367 roku. Jego pozostałości odkryto dopiero w latach 70. XX wieku.
Klasztor wziął nazwę od białych kamieni, z których go zbudowano, po łacinie petras albas. Dawniej bronił go pas murów, z którego zostały dwie wieże i jedna brama.
W latach 40. XVII wieku, podczas wojny żniwiarzy, zakonnice wygnano, ale później wróciły. Kompleks uznano za pomnik narodowy w 1991 roku.