Opis
Fundacja Joan Miró to muzeum sztuki Joana Miró na wzgórzu Montjuïc w Barcelonie: jasny, biały budynek z tarasami i dziedzińcami, wypełniony obrazami, rzeźbami, rysunkami i tapiseriami katalońskiego mistrza. Większość dzieł pochodzi z jego własnych darów.
Miró nie chciał pomnika ku własnej czci. Fundację założył w 1968 roku razem z przyjacielem Joanem Pratsem, a pomysł polegał na miejscu, gdzie młodsi artyści mogliby eksperymentować ze sztuką współczesną. Oczywiście przekazał też własne obrazy.
Kolekcja podąża za nim od wczesnych pejzaży z 1917 roku, takich jak Pustelnia San Juan Huerta, po wielkie płótna z późnych lat. Do najważniejszych dzieł należą Gwiazda poranna (1940) z cyklu Konstelacje, Seria barcelońska z 1944 roku i kolorowa Tapiseria Fundacji.
Sam budynek też jest dziełem sztuki. Zaprojektował go bliski przyjaciel Miró, Josep Lluís Sert, z dziedzińcami i tarasami, które w naturalny sposób prowadzą zwiedzających z sali do sali. Otwarto go 10 czerwca 1975 roku, a w 1986 dobudowano audytorium i bibliotekę.
Poszukaj Espai 13, przestrzeni przeznaczonej dla młodych artystów eksperymentalnych, zgodnie z wolą Miró. W muzeum są też prace Chillidy, Rothki, Tàpiesa, Magritte’a i innych, a na tarasach stoją rzeźby i rozciągają się widoki na miasto.
No i Fontanna rtęciowa Alexandra Caldera. Zamówiła ją Republika Hiszpańska do swojego pawilonu na Wystawie Światowej w Paryżu w 1937 roku, jako pendant do „Guerniki” Picassa, ku pamięci oblężenia Almadén i jego kopalń rtęci przez wojska Franco.
Płynie w niej prawdziwa rtęć, a rtęć jest trująca, więc fontanna stoi za szkłem. To jedno z najbardziej niezwykłych dzieł na wzgórzu, ciche i srebrzyste.
Od 2007 roku fundacja przyznaje też co dwa lata Nagrodę Joana Miró współczesnemu artyście, w wysokości 70 000 euro.
Miró nie chciał pomnika ku własnej czci. Fundację założył w 1968 roku razem z przyjacielem Joanem Pratsem, a pomysł polegał na miejscu, gdzie młodsi artyści mogliby eksperymentować ze sztuką współczesną. Oczywiście przekazał też własne obrazy.
Kolekcja podąża za nim od wczesnych pejzaży z 1917 roku, takich jak Pustelnia San Juan Huerta, po wielkie płótna z późnych lat. Do najważniejszych dzieł należą Gwiazda poranna (1940) z cyklu Konstelacje, Seria barcelońska z 1944 roku i kolorowa Tapiseria Fundacji.
Sam budynek też jest dziełem sztuki. Zaprojektował go bliski przyjaciel Miró, Josep Lluís Sert, z dziedzińcami i tarasami, które w naturalny sposób prowadzą zwiedzających z sali do sali. Otwarto go 10 czerwca 1975 roku, a w 1986 dobudowano audytorium i bibliotekę.
Poszukaj Espai 13, przestrzeni przeznaczonej dla młodych artystów eksperymentalnych, zgodnie z wolą Miró. W muzeum są też prace Chillidy, Rothki, Tàpiesa, Magritte’a i innych, a na tarasach stoją rzeźby i rozciągają się widoki na miasto.
No i Fontanna rtęciowa Alexandra Caldera. Zamówiła ją Republika Hiszpańska do swojego pawilonu na Wystawie Światowej w Paryżu w 1937 roku, jako pendant do „Guerniki” Picassa, ku pamięci oblężenia Almadén i jego kopalń rtęci przez wojska Franco.
Płynie w niej prawdziwa rtęć, a rtęć jest trująca, więc fontanna stoi za szkłem. To jedno z najbardziej niezwykłych dzieł na wzgórzu, ciche i srebrzyste.
Od 2007 roku fundacja przyznaje też co dwa lata Nagrodę Joana Miró współczesnemu artyście, w wysokości 70 000 euro.