Omschrijving
Het Poble Espanyol, het Spaanse Dorp, is een openluchtmuseum voor architectuur op de heuvel Montjuïc in Barcelona: 117 gebouwen op ware grootte, gekopieerd uit steden door heel Spanje en ingedeeld als straten en pleinen van één klein dorp. Er zijn ateliers van ambachtslieden, restaurants, een theater en een museum voor hedendaagse kunst.
Je komt binnen door een poort naar het voorbeeld van die van Ávila. Binnen heeft het hoofdplein een eigen stadhuis en een kerk, en de straten kronkelen tussen Andalusische huizen en Galicische, gekopieerd uit vijftien regio's.
Boven staat een klooster gemaakt van romaanse onderdelen. In veel gebouwen zitten nu ateliers waar ambachtslieden glas, keramiek, leer en andere ambachten maken, en de restaurants en bars geven het dorp na donker leven.
Het museum voor hedendaagse kunst toont werk van Spaanse en internationale kunstenaars. En omdat het dorp op mensenmaat is gebouwd, is het in een middag makkelijk te verkennen, en de Magische Fontein ligt op ongeveer 400 meter.
Erachter zitten vier mannen en een chauffeur met de bijnaam "el Santiac", die met camera's en schetsboeken door Spanje trokken. Ze legden zo'n 20.000 kilometer af en bezochten ongeveer 1.600 plaatsen, op zoek naar de essentie van de architectuur van elke regio.
Het idee kwam van Josep Puig i Cadafalch. De architecten Francesc Folguera en Ramon Reventós bouwden het, met de criticus Miquel Utrillo en de schilder Xavier Nogués, voor de Wereldtentoonstelling van 1929. Het werd gebouwd tussen 1926 en 1929.
Het dorp was bedoeld om zes maanden te blijven staan, zoals de meeste paviljoenen van de beurs. Bezoekers vonden het zo mooi dat het nooit werd afgebroken.
Alleen de Canarische Eilanden ontbreken: er was geen budget om erheen te gaan. De plek zou eerst Iberona heten.
De mix is vreemd, zonder gemeenschappelijke stijl tussen de regio's, maar hij werkt als een harmonieus Spaans dorp in het hart van Barcelona.
Je komt binnen door een poort naar het voorbeeld van die van Ávila. Binnen heeft het hoofdplein een eigen stadhuis en een kerk, en de straten kronkelen tussen Andalusische huizen en Galicische, gekopieerd uit vijftien regio's.
Boven staat een klooster gemaakt van romaanse onderdelen. In veel gebouwen zitten nu ateliers waar ambachtslieden glas, keramiek, leer en andere ambachten maken, en de restaurants en bars geven het dorp na donker leven.
Het museum voor hedendaagse kunst toont werk van Spaanse en internationale kunstenaars. En omdat het dorp op mensenmaat is gebouwd, is het in een middag makkelijk te verkennen, en de Magische Fontein ligt op ongeveer 400 meter.
Erachter zitten vier mannen en een chauffeur met de bijnaam "el Santiac", die met camera's en schetsboeken door Spanje trokken. Ze legden zo'n 20.000 kilometer af en bezochten ongeveer 1.600 plaatsen, op zoek naar de essentie van de architectuur van elke regio.
Het idee kwam van Josep Puig i Cadafalch. De architecten Francesc Folguera en Ramon Reventós bouwden het, met de criticus Miquel Utrillo en de schilder Xavier Nogués, voor de Wereldtentoonstelling van 1929. Het werd gebouwd tussen 1926 en 1929.
Het dorp was bedoeld om zes maanden te blijven staan, zoals de meeste paviljoenen van de beurs. Bezoekers vonden het zo mooi dat het nooit werd afgebroken.
Alleen de Canarische Eilanden ontbreken: er was geen budget om erheen te gaan. De plek zou eerst Iberona heten.
De mix is vreemd, zonder gemeenschappelijke stijl tussen de regio's, maar hij werkt als een harmonieus Spaans dorp in het hart van Barcelona.