Omschrijving
Het Palau de la Música Catalana is de grote modernistische concertzaal van Barcelona, verscholen in de smalle straatjes van de oude stad: een juwelenkistje vol mozaïeken, glas-in-lood en beeldhouwwerk, en nog altijd een levend podium, waar jaarlijks meer dan een half miljoen mensen komen luisteren naar van alles, van symfonieën tot jazz.
Lluís Domènech i Montaner ontwierp het voor het Orfeó Català, een koorvereniging die het hart vormde van de Catalaanse culturele herleving. Het werd gebouwd tussen 1905 en 1908 en kwam in 1997 samen met zijn Hospital de Sant Pau op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
De gevel is een uitbundig geheel van rode baksteen, gekleurde tegels en glas. Op de hoek staat de beeldengroep van Miguel Blay voor de Catalaanse muziek, en op het balkon zijn twee rijen zuilen bekleed met geglazuurde bloemtegels, elke zuil met een ander patroon. Daarboven staan borstbeelden van Palestrina, Bach en Beethoven.
De echte verrassing is de concertzaal, met zo'n 2200 plaatsen. De zijwanden zijn bijna helemaal van glas-in-lood, zodat het daglicht naar binnen stroomt, en aan het plafond hangt de glas-in-loodkoepel van Antoni Rigalt: een omgekeerde koepel van goud omringd door blauw, een zon aan de hemel, omgeven door een koor van jonge vrouwen.
Het beeldhouwwerk rond het podium vertelt een verhaal over muziek. Links staat een borstbeeld van koordirigent Anselm Clavé onder een stenen boom, boven meisjes die een Catalaans volksliedje zingen. Rechts galopperen Wagners Walküren uit de muur boven een borstbeeld van Beethoven: volksmuziek en klassieke muziek ontmoeten elkaar bovenaan de boog.
Achter het podium zijn de 18 muzen half beeldhouwwerk, half mozaïek. Hun bovenlichamen, van Eusebi Arnau, buigen uit de muur naar voren, terwijl hun rokken mozaïeken van Lluís Bru zijn. Elke muze bespeelt een ander instrument en draagt andere kleren.
Boven biedt de Lluís Millet-zaal het mooiste zicht op de betegelde zuilen van de gevel, veel dichterbij dan vanaf de krappe straat beneden. Beneden in de foyer staat een bar tussen massieve bakstenen pijlers, van achteren verlicht door glas-in-lood.
Al dat glas heeft een prijs: de wanden geven geluid door als trommelvellen, en critici mopperen al een eeuw over de akoestiek. Toch beleefde het podium veel wereldpremières, waaronder in 1940 het Concierto de Aranjuez van Joaquín Rodrigo.
Niet missen
• De glas-in-loodkoepel.
• De muzen achter het podium.
• De Walküren boven het podium.
• De betegelde zuilen van de gevel.
Wist je dat?
• De concertzaal wordt overdag volledig door daglicht verlicht.
• Boven aan de gevel zit een groot mozaïek met de zangers van het Orfeó Català, dat vanuit de smalle straat beneden bijna niet te zien is.
Lluís Domènech i Montaner ontwierp het voor het Orfeó Català, een koorvereniging die het hart vormde van de Catalaanse culturele herleving. Het werd gebouwd tussen 1905 en 1908 en kwam in 1997 samen met zijn Hospital de Sant Pau op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
De gevel is een uitbundig geheel van rode baksteen, gekleurde tegels en glas. Op de hoek staat de beeldengroep van Miguel Blay voor de Catalaanse muziek, en op het balkon zijn twee rijen zuilen bekleed met geglazuurde bloemtegels, elke zuil met een ander patroon. Daarboven staan borstbeelden van Palestrina, Bach en Beethoven.
De echte verrassing is de concertzaal, met zo'n 2200 plaatsen. De zijwanden zijn bijna helemaal van glas-in-lood, zodat het daglicht naar binnen stroomt, en aan het plafond hangt de glas-in-loodkoepel van Antoni Rigalt: een omgekeerde koepel van goud omringd door blauw, een zon aan de hemel, omgeven door een koor van jonge vrouwen.
Het beeldhouwwerk rond het podium vertelt een verhaal over muziek. Links staat een borstbeeld van koordirigent Anselm Clavé onder een stenen boom, boven meisjes die een Catalaans volksliedje zingen. Rechts galopperen Wagners Walküren uit de muur boven een borstbeeld van Beethoven: volksmuziek en klassieke muziek ontmoeten elkaar bovenaan de boog.
Achter het podium zijn de 18 muzen half beeldhouwwerk, half mozaïek. Hun bovenlichamen, van Eusebi Arnau, buigen uit de muur naar voren, terwijl hun rokken mozaïeken van Lluís Bru zijn. Elke muze bespeelt een ander instrument en draagt andere kleren.
Boven biedt de Lluís Millet-zaal het mooiste zicht op de betegelde zuilen van de gevel, veel dichterbij dan vanaf de krappe straat beneden. Beneden in de foyer staat een bar tussen massieve bakstenen pijlers, van achteren verlicht door glas-in-lood.
Al dat glas heeft een prijs: de wanden geven geluid door als trommelvellen, en critici mopperen al een eeuw over de akoestiek. Toch beleefde het podium veel wereldpremières, waaronder in 1940 het Concierto de Aranjuez van Joaquín Rodrigo.
Niet missen
• De glas-in-loodkoepel.
• De muzen achter het podium.
• De Walküren boven het podium.
• De betegelde zuilen van de gevel.
Wist je dat?
• De concertzaal wordt overdag volledig door daglicht verlicht.
• Boven aan de gevel zit een groot mozaïek met de zangers van het Orfeó Català, dat vanuit de smalle straat beneden bijna niet te zien is.