Omschrijving
Het klooster van Pedralbes is een gotisch klooster uit de 14e eeuw in de heuvels boven Barcelona, nu een museum, met een van de mooiste kruisgangen van de stad. Het werd in 1326 gesticht voor de Arme Clarissen, nonnen die meest uit adellijke families kwamen, en enkele nonnen wonen nog in het complex, zodat delen ervan een werkend klooster blijven naast het museum.
Het juweel is de kruisgang: drie verdiepingen brede bogen rond een tuin met sinaasappelbomen en palmen, 40 meter lang, een mooi voorbeeld van Catalaanse gotiek. De kapitelen van de zuilen dragen de emblemen van de koningen van Aragón en het huis Montcada.
In een vleugel ligt het albasten graf van koningin Elisenda, de stichteres van het klooster, die veertig jaar naast het klooster woonde. De kerk heeft één schip met ribgewelven en een veelhoekige apsis, een grote roos in de gevel en een gotisch altaarstuk van Jaume Huguet.
Mis de Kapel van Sint-Michaël niet, in 1346 beschilderd door Ferrer Bassa met fresco's die de les van Giotto laten zien. Ze werd gerestaureerd en heropend in 2018.
Koning Jacobus II van Aragón stichtte het klooster voor zijn vrouw, koningin Elisenda de Montcada. De koningin schonk het een reeks privileges, waaronder de rechtstreekse bescherming van de stad Barcelona. Een jaar later, in 1327, was Elisenda weduwe en ze trok er naast in.
Ze bouwde zichzelf een paleis naast het klooster en woonde er veertig jaar, tot haar dood in 1367. De resten ervan werden pas in de jaren zeventig gevonden.
Het klooster ontleent zijn naam aan de witte stenen waarmee het is gebouwd, petras albas in het Latijn. Het werd ooit verdedigd door een gordel van muren, waarvan twee torens en een poort overblijven.
In de jaren 1640, tijdens de Opstand van de Maaiers, werden de nonnen verdreven, maar later keerden ze terug. Het complex werd in 1991 tot nationaal monument verklaard.
Het juweel is de kruisgang: drie verdiepingen brede bogen rond een tuin met sinaasappelbomen en palmen, 40 meter lang, een mooi voorbeeld van Catalaanse gotiek. De kapitelen van de zuilen dragen de emblemen van de koningen van Aragón en het huis Montcada.
In een vleugel ligt het albasten graf van koningin Elisenda, de stichteres van het klooster, die veertig jaar naast het klooster woonde. De kerk heeft één schip met ribgewelven en een veelhoekige apsis, een grote roos in de gevel en een gotisch altaarstuk van Jaume Huguet.
Mis de Kapel van Sint-Michaël niet, in 1346 beschilderd door Ferrer Bassa met fresco's die de les van Giotto laten zien. Ze werd gerestaureerd en heropend in 2018.
Koning Jacobus II van Aragón stichtte het klooster voor zijn vrouw, koningin Elisenda de Montcada. De koningin schonk het een reeks privileges, waaronder de rechtstreekse bescherming van de stad Barcelona. Een jaar later, in 1327, was Elisenda weduwe en ze trok er naast in.
Ze bouwde zichzelf een paleis naast het klooster en woonde er veertig jaar, tot haar dood in 1367. De resten ervan werden pas in de jaren zeventig gevonden.
Het klooster ontleent zijn naam aan de witte stenen waarmee het is gebouwd, petras albas in het Latijn. Het werd ooit verdedigd door een gordel van muren, waarvan twee torens en een poort overblijven.
In de jaren 1640, tijdens de Opstand van de Maaiers, werden de nonnen verdreven, maar later keerden ze terug. Het complex werd in 1991 tot nationaal monument verklaard.