Omschrijving
De Fundació Joan Miró is het museum voor de kunst van Joan Miró, op de heuvel Montjuïc in Barcelona: een licht wit gebouw met terrassen en binnenplaatsen, vol schilderijen, beelden, tekeningen en wandtapijten van de Catalaanse meester. De meeste werken zijn zijn eigen schenkingen.
Miró wilde geen heiligdom voor zichzelf. Hij richtte de stichting in 1968 op met zijn vriend Joan Prats, met het idee van een plek waar jongere kunstenaars konden experimenteren met hedendaagse kunst. Zijn eigen schilderijen kwamen er natuurlijk ook.
De collectie volgt hem van de vroege landschappen uit 1917, zoals de Hermitage van San Juan Huerta, tot de grote doeken van zijn latere jaren. Hoogtepunten zijn De morgenster (1940), uit de reeks Constellaties, de Barcelona-reeks van 1944 en het kleurrijke wandtapijt van de Fundació.
Ook het gebouw is een kunstwerk. Miró's goede vriend Josep Lluís Sert ontwierp het met binnenplaatsen en terrassen die bezoekers vanzelf van zaal naar zaal leiden. Het opende op 10 juni 1975, en in 1986 kwamen er een auditorium en een bibliotheek bij.
Zoek Espai 13, een ruimte voor jonge experimentele kunstenaars, zoals Miró wilde. Het museum bezit ook werk van Chillida, Rothko, Tàpies, Magritte en anderen, en op de terrassen staan beelden met uitzicht over de stad.
Dan is er nog de Kwikfontein van Alexander Calder. De Spaanse Republiek gaf opdracht voor haar paviljoen op de Wereldtentoonstelling van Parijs in 1937, als pendant van Picasso's Guernica, ter herinnering aan het beleg van Almadén en zijn kwikmijnen door Franco's troepen.
Er stroomt echt kwik in, en kwik is giftig, dus de fontein staat achter glas. Het is een van de ongewoonste werken op de heuvel, stil en zilverachtig.
Sinds 2007 reikt de stichting ook om het jaar de Joan Miró-prijs uit aan een hedendaagse kunstenaar, met een bedrag van 70.000 euro.
Miró wilde geen heiligdom voor zichzelf. Hij richtte de stichting in 1968 op met zijn vriend Joan Prats, met het idee van een plek waar jongere kunstenaars konden experimenteren met hedendaagse kunst. Zijn eigen schilderijen kwamen er natuurlijk ook.
De collectie volgt hem van de vroege landschappen uit 1917, zoals de Hermitage van San Juan Huerta, tot de grote doeken van zijn latere jaren. Hoogtepunten zijn De morgenster (1940), uit de reeks Constellaties, de Barcelona-reeks van 1944 en het kleurrijke wandtapijt van de Fundació.
Ook het gebouw is een kunstwerk. Miró's goede vriend Josep Lluís Sert ontwierp het met binnenplaatsen en terrassen die bezoekers vanzelf van zaal naar zaal leiden. Het opende op 10 juni 1975, en in 1986 kwamen er een auditorium en een bibliotheek bij.
Zoek Espai 13, een ruimte voor jonge experimentele kunstenaars, zoals Miró wilde. Het museum bezit ook werk van Chillida, Rothko, Tàpies, Magritte en anderen, en op de terrassen staan beelden met uitzicht over de stad.
Dan is er nog de Kwikfontein van Alexander Calder. De Spaanse Republiek gaf opdracht voor haar paviljoen op de Wereldtentoonstelling van Parijs in 1937, als pendant van Picasso's Guernica, ter herinnering aan het beleg van Almadén en zijn kwikmijnen door Franco's troepen.
Er stroomt echt kwik in, en kwik is giftig, dus de fontein staat achter glas. Het is een van de ongewoonste werken op de heuvel, stil en zilverachtig.
Sinds 2007 reikt de stichting ook om het jaar de Joan Miró-prijs uit aan een hedendaagse kunstenaar, met een bedrag van 70.000 euro.